นานมากที่ไม่ได้เขียนบล็อค คิดถึงสุดๆๆ

รหัสล็อคอินดันหายไป แต่ในที่สุดเราก้อพบกัน

ดีใจจัด

เจอกันบ่อยแน่คราวนี้

ช่วงนี้เป็นช่วงที่คนรอบตัวเปลี่ยนแปลงกันทั้งนั้น

พี่ที่น่ารักลาออกจากงานไปอยุ่เมืองนอก

น้องที่ทำงานลาออกไปเรียนต่อ

น้องที่สนิทลาออกไปเมืองนอกเพื่อค้นพบตัวเอง

เพื่อนสนิทลาออกมาอยู่เฉยๆเพราะเบื่องาน

แปลกมั้ยล่ะ คนรอบตัว ลาออกในช่วงเวลาใกล้ๆตัว

ส่วนเรา ก้อ เปลี่ยนเหมือนกัน ออกจากบริษัทเก่ามาอยู่ที่ใหม่ ไม่ได้ตั้งตัวเหมือนกัน

พร้อมงานที่ถาโถมมาเหมือนพายุ

เฮ้อ เอาน่าตัดสินใจแล้วก้อต่อเชื่อมั่นในตัวเอง

มุ่งหน้ากันต่อไป

ชีวิตคนเราก้อแปลก

ไม่มีใครรู้อนาคตอะไรได้แน่นอน

มันเหมือนมีด้ายเส้นบางๆๆที่ดึงเราไปเจอสิ่งอะไรต่างๆ

โดยไม่คาดคิด

ตัวเราก้อเหมือนกัน อนาคตข้างหน้าเป็นยังไงไม่รู้

เฮ้อ ถอนหายใจให้ตัวเอง

ค้นหาตัวเองกันต่อไปนะพวกเรา

สุดท้ายนี้ขออวยพรวันเกิดให้ตัวเองหน่อยนึง

ตุลานี้ เป็นตุลาที่ต้องจดจำไปอีกนาน

เกือบเดือน เพราะช่วงนี้จิตตก ตกสุดๆๆๆๆ

เบื่อทำงาน เบื่อทุกอย่าง

อยากอยู่นิ่งๆๆ ไม่ทำรัย

พอยิ่งเบื่อ ก้อยิ่งมีเรื่องให้เบื่อมากขึ้น

ไม่รู้เป็นงัยเหมือนกัน

เฮ้อออ

อ้าวกินเหล้ากาน

จน เครียด เซ็ง กินเหล้า

แต่เดี๋ยวปลายเดือนว่าจะลาพักร้อน

อะไรอะไรน่าจะดีขี้นนะ

เลยไม่ได้ต่อเรื่องศิลปะที่ไปดูมาเลย

ไว้ทุกข้ให้ตัวเองก่อนแล้วกัน

ร่าเริงเมื่อรัย จะมาเขียนรัยที่หนุกๆนะ

 พร้อม คุณวิชญ์ พิมกาญจนพงศ์ มาบรรยายงานต่างๆที่ผ่านมา

ไม่ว่าจะงานคอนเสิร์ตแฟต คอนเสิร์ตโมเดิร์นด็อค คอนเสิร์ตเบเกอรี่ ดันเป็นงานตอนอยู่คลิคซะส่วนใหญ่ ก้อเลยไม่ตื่นเต้นเท่าที่ควร

แต่ก้อนับถือคุณวิชญ์นะ เค้าเนี่ยช่างคิดจริงๆ

แล้วก้อมีหนังสือ Display Egazine มาแนะนำหนังสือเล่มใหม่

เป็น interactive เก๋ไก๋ graphic จัดจ้าน

หน้าปกเล่มใหม่ เป็นลูกเกด เมทินี

อยากดูต้องเข้าไปโหลดที่เวบไซต์ของเค้าฟรี

www.thaiegazine.com

นั่งฟังไปสักพัก เรากับน้องปิ่นก้อท้องใส้ปั่นป่วน เลยลงไปหาราเม็งกินกัน

พอลงมาข้างล่าง โถ โง่จริง งานนี้เค้าชื่อว่างาน

PROJECT ZERO จัดโดย OKMD องค์กรที่ให้ความรู้ อันเดียวกับที่ทำ TCDC น่านแหล่ะ อานิสงส์จากรัฐบาลทักษิณ

ขออย่าให้รัฐบาลต่อไปมาล้มล้างเลยนะ สาธุ

เค้าจัด Exhibition ส่วนนึงที่ลานหน้าห้างเซ็นทรัลเวิล์ด และ ลานเอเทรียม ชั้น1

ข้างในเตนท์จะเป็นยังไง มีอะไร โดนๆ ขอให้ติดตามตอนต่อไป

เพราะนี่ก้อปาเข้าไปตีสามแล้ว แถมมีเสียงหมาหอน ที่มันหอนยังไงไม่รู้

ดันเหมือนเสียงผู้หญิงอีก  ขอชิ่งดีกว่า…………………บรื้อออออออออออ

เพิ่งได้ดูดีวีดี Sugar &Spice เวอร์ชั่นญี่ปุ่น ไม่ใช่เรื่องเชียรลีดเดอร์ปล้นแบงค์อันนั้นนะ

เป็นหนังน่ารักจริงๆ สอนให้คนรู้จักความรักอย่างลึกซึ้ง

แถมมีแกรนด์มา คุณป้าแสนเปรี้ยวของพระเอกในเรื่อง ที่ดูจะน่ารักและเข้าใจในชีวิต แถมแฟนรุ่นเด็กอย่างหล่อ  แก่ๆขอเป็นอย่างงี้บ้างนะ

คุณป้าคนนี้แกไม่ได้เปรี้ยวแค่ในหนังนะ ตัวจริงแกก็ไม่น้อยหน้า ทั้งเล่นละครเวที ทำเพลง สารพัด ลองดูเว็บของแกดิ www.marinatsuki.com

เรื่องรักๆใคร่ๆช่วงนี้เค้ามาพัวพันกับชีวิตเราอย่างรุนแรง ทั้งเรื่องของตัวเองและเรื่องของคนอื่น

ไม่น่าเชื่อเลยบางเรื่องก็เหมือนละครหลังข่าว ความรักนี่มันช่างสับสน

บางคนมีความรักแล้วก้อยังตามหามันอีก บางคนไม่มีแต่อยากมี บางคนมีแต่รักษามันไม่ได้

คงต้องหาความจริงกับมันว่าความสุขที่แท้จริงของคุณอยู่ที่ไหน

อะไรกันแน่ที่แปลว่ารัก  แล้วรักที่ทำให้คุณเดือดร้อน อย่างงั้นเรียกว่ารักมั้ย

ช่างเป็นอะไรที่เข้าใจยากๆจริงๆ จนชั้นคิดว่าคงต้องอยู่ตัวคนเดียวไปแน่ๆ ตอนแก่เนี้ย ขอเป็นป้าเปรี้ยวแบบ Sugar & Spice จริงๆนะเนี่ย

เจอหน้าเพื่อนคนไหนก้อถามว่าเมื่อไหร่จะอัพบล็อคซะที เฮ้อ ดีใจที่มีคนติดตาม

แต่กลายเป็นว่าเรามีภาระผูกพันต้องเขียนไดอารี่กันอยู่ร่ำไป เอาน่า เริ่มมาแล้วนี่

นี่ก้อเพิ่งเก็บห้อง แล้วดูซิ ดีวีดี กับหนังสือที่ยังไม่ได้อ่านมันตั้งสูงขนาดไหน

ได้แต่ซื้อ จนดู จนอ่านไม่ทัน เฮ้อ บ่นจริงเน่าะบล็อควันนี้

สนุกสนานกับชีวิต แล้วอย่าลืมถนอมรักษาความรักของคุณด้วยล่ะ อย่าใช้มันอย่างฟุ่มเฟือย : )

ป.ล. อยากดูพลอย ของคุณเป็นเอกมากๆ ความรักนี่ทำให้เกิดอะไรๆได้เยอะแยะจริงๆนะเนี่ย

อยากไปทะเลใจจะขาด แต่ว่าฟ้าฝนไม่เป็นใจ พายุเข้าโครมๆ

เลยต้องเปลี่ยนที่มาใกล้ ๆ ไปไหนกันดีหว่า เห็นเค้าพูดถึงตลาดน้ำอัมพวากันเยอะ

เลยชวนเพื่อนๆไปลุยกันเลย  ออกจากกรุงเทพฯประมาณบ่ายโมง

ก้อจะไปถึงสมุทรสงครามประมาณสามโมง อากาศกำลังดี คนไม่เยอะมาก

ที่นี่มีของกินเยอะจริงๆด้วย อะไรไม่รู้เต็มไปหมด ขนมแปลกๆ ขนมไทยๆมีตรึม

น่ากินมั่กๆ แถมไม่แพงด้วย แล้วยังมีร้านขายโปสการ์ด ร้านขายของที่ระลึกน่ารักๆ

บรรยากาศเหมือนเมืองปายเลย   ที่อัมพวาเนี่ยถ้าใครไม่ไปเช้า-เย็นกลับ

เค้าก้อมีโฮมสเตย์ราคาถูกให้เช่าเต็มไปหมด นั่งมองผู้คนใช้ชีวิตริมน้ำอย่างไม่รีบเร่ง

ดูสบายจริงๆ  ช่างเป็นชีวิตที่น่าอิจฉา

เฮ้อ  …….ไม่อยากกลับกรุงเทพฯเลย

ป.ล ชายหนุ่มผู้อยู่ในรูปเยอะๆชื่อคุณต้อดเป็นอาร์ตได ที่มหากาฬพอดีเอารูปจากกล้องเค้ามาด้วย

เค้าชอบถ่ายรูปตัวเองมุมเดิมมุมเดียว สังเกตดิ อิอิ

  แถมคราวนี้ได้หลอกพี่หัวหน้าสุดน่ารัก

พี่วรรณ หัวหน้าใหญ่ของแผนกเรา มาร่วมวีรกรรมทำเพื่อท้อง โดยไม่ต้องเป็นห่วงกระเป๋าตังค์ (แหมมีพี่ใหญ่มาทั้งคน)

ที่นี่มีทั้งเครปคาวและเครปหวาน สั่งระวังๆด้วยแล้วกัน เพราะบางจานเครปนี้ชุ่มฉ่ำไปด้วยเหล้า จนทำพวกเรามึน

ไม่ถึงชั่วโมงผ่านไป ผลปรากฎว่า หมด ทุกอย่างค่า  อร่อยจิงจิง

เดอะแกงค์การันตี ยิ้มแปล้ไปตามๆกัน

ถ้าใครสนใจอย่าลืมโทรไปจองก่อนนะคะ เพราะร้านเนี่ยคนล้นทีเดียว เดี๋ยวจะพลาดของดี

เพื่อนๆ น้องๆ ที่ทำงานเก่า อยากเจอกัน  นั่งเมาท์ ขำขำ อัพเดทข้อมูล

เลยนัดกันมาบ้านคุณกาก้า แห่งคลื่นเก็ต แถวลาดพร้าว

สมาชิกมากันหนาแน่น พอสมควร ทั้งรุ่นใหญ่ รุ่นเล็ก

ทั้งยังทำงานอยู่ หรือออกไปแล้ว

คุยกันไปคุยกันมา ก้อสรุปได้ว่า สถานการณ์คลื่นวิทยุช่วงนี้ไม่สู้ดีนัก 

ต้องอดทน สู้กันต่อไป และทำรายการให้สนุกยิ่งขึ้นกว่าเดิม

เฮ้อ เมื่อไหร่หนอ เมืองไทยเราจะปกติสุข เศรษฐกิจดีอีกครั้ง ขอให้วันนั้นมาถึงเร็วๆ

ส่วนอีกแมทช์นึง นี่ก้อน้องๆคลิค ที่ทำอยู่คลื่นแฟต

ชวนมาที่อารีบาบา ซอยอารี

ใครที่ชอบอ่านบล็อคของแฟต fatradio.wordpress.com

สองสาวนี่แหล่ะตัวร้าย  ปาปาราซซี่ตัวจริง

ดูกันไว้นะจ๊ะ

เนื่องจากไฟในร้านมันมืดมาก อาจต้องเพ่งกันหน่อย

สาวผมยาว เธอชื่อน้องบูม ตอนนี้กำลังอินกับเพลงหมอกและควัน เวอร์ชั่นสนามหลวงคอนเนกชั่นเป็นพิเศษ อยากรู้เพราะอะไร

ไปถามกันเองในบล็อคแฟต

วันเวลาที่ผ่านมาในช่วงที่ทำงานที่คลิคเรดิโอ เป็นเวลาที่เรามีความสุขมากค่ะ : p

คืนเหงาๆ พวกเราจะมารวมตัวกัน คุณไก่ เจ้าของเกสต์เฮ้าท์เล็กที่เมืองปาย  และมือตัดต่อที่ไฟนัลคัท คุณเต็ม นักศึกษาปริญญาโทหมาดๆจากรั้วจามจุรี

สองคนนี้ดื่มด้วยกันมานานร่วมสิบปีแล้ว ส่วนอีกหนึ่งหนุ่มสมาชิกใหม่แต่ก้อไม่ใหม่แล้วนะสองปีได้ คุณปณต ผู้กำกับหนังโฆษณา ดาวรุ่งพุ่งสุดๆ (พุ่งไปไหนไม่รู้ อิอิ)

สุขโขสโมสร ร้านเล็กๆแถวประชาชื่น ที่ค่าเหล้าและค่าอาหารพอเพียง ตามนโยบายเศรษฐกิจ แถมเปิดเพลงเบาๆที่คนอายุอย่างเราจะคุยกันได้ (หวายรู้หมดเลยว่าแก่)

หัวข้อการสนทนา ก้อคงไม่หนีไปจากเรื่องอนาคต หนังที่ไปดูมา ความทรงจำเก่าๆ  ฯลฯ

 ปณต ประกาศ ขายยยยย อิอิ

ถึงเวลาเที่ยงคืนเราก้อแยกย้ายกันกลับบ้าน

แปลกที่มิตรภาพความเป็นเพื่อนคงอยู่ยาวนาน   ไม่เหมือนความรักที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป : (

ขอโทษที ที่วันนี้ภาพค่อนข้างมืดมัว เพราะกล้องประจำตัวของเราดันหายไป รอสักพักจะไปถอยกล้องใหม่มาถ่ายให้แจ่ม ใจนะจ๊ะ